Hoe zou dat zijn? Ouders en kinderen die zich door ondersteuning en hulp van de jeugdzorg gehoord en gezien voelen. Die zoveel mogelijk zelf aan het stuur zitten en verantwoordelijk blijven. En kunnen optrekken met een professional die naast hen staat, vanuit zijn of haar eigen mens-zijn mee oploopt, alleen kennis en expertise aanvult waar nodig, denkt, kijkt en handelt vanuit de eigen waarden en beroepscode, die de last van ouders en kinderen als uitgangspunt neemt en hen telkens hen probeert beter te begrijpen. En die merken dat hun situatie verbetert, of leren omgaan met de pijn en het leed dat hen in het leven toevalt. Ik droom van een sector die de schade die ze bij kinderen en ouders aanricht (ondanks alle goede bedoelingen) durft aan te kijken en erkent, erop reflecteert en leert en in kleine stappen werkt aan telkens beter worden. En van organisaties die steunende en uitdagende omgevingen zijn voor professionals en geen technocratische controleurs.
Met bijna tien jaar ervaring als zelfstandig adviseur, projectleider en verandering, en ruim vijfentwintig jaar werkzaam in de jeugdzorg zie ik dat de gewenste transformatie niet van de grond komt. We zitten met elkaar vast in diep ingesleten patronen van denken en doen, in een cultuur van denken voor de ander en overtuigen in plaats van onderzoeken en bevragen (en ook ikzelf verval hier nog regelmatig in!). Steeds vaker denk ik dat de transformatie niet in, maar buiten of naast de huidige organisaties in de jeugdzorg moet plaatsvinden. In de leefwereld van ouders en kinderen (de pedagogische basis), in gemeenschappen en bewegingen van mensen en professionals, met vernieuwers en koplopers die anders denken en doen dagelijks in de praktijk brengen en in netwerken over organisaties heen.
Verandering van denken en doen is niet simpel. Gedragsverandering is een traag proces, dat veelvuldig leren en reflecteren vergt. Nog te vaak vervallen we daarvoor in trainen en opleiden. Ik denk dat we leren in de jeugdhulp op veel meer verschillende manieren kunnen inrichten, hier heb ik mijn visie op het leren van professionals geformuleerd. En dat veranderen van gedrag gaat over mindset en houding, over hoe we kijken, welke beelden van mensen en het vak daaronder liggen, van verbinden en voordoen en van bevragen en inspireren (zie hier mijn leidende principes voor mijn bijdragen aan veranderingen). Transitiemanagement heeft me een bril gegeven om naar de sector te kijken, te zien dat de benodigde transformatie van de jeugdzorg gaat in kleine stapjes, pogingen te beïnvloeden in de gewenste richting en van onderop, met mensen die elkaar vinden en versterken in anders denken, kijken en doen (zie hier wat de ‘transitiebril’ me heeft gebracht).
Ik ben pro-actief en initiatiefrijk, gedreven en energiek, weet te inspireren vanuit de inhoud, kan goed overzicht houden, plannen en concretiseren, weet van aanpakken, ben zorgvuldig in de communicatie en omgang met gemaakte afspraken en weet opdrachten tot een duidelijke afronding te brengen. Opgeleid als orthopedagoog (Rijksuniversiteit Groningen) en organisatie-adviseur (SIOO, FCE) combineer ik inhoudelijke kennis over de jeugdhulp en het sociaal domein met kunde over veranderen, leren, processen begeleiden en projectleiding.
Ik ben lid van de Nederlandse Vereniging van Pedagogen en Onderwijskundigen (NVO: http://www.nvo.nl) en de Beroepsvereniging voor organisatiekundigen en -adviseurs (Ooa: http://www.ooa.nl).
Naast een passie voor jeugdhulp en veranderen heb ik ook een passie voor kunst en cultuurgeschiedenis. In februari 2023 behaalde ik de Master Kunst- en Cultuurwetenschappen aan de Open Universiteit. Mijn afstudeerscriptie ging over het occulte in het glaswerk van kunstenares Jacoba van Heemskerck. Ik doe nu onderzoek naar haar werk en leven en publiceer daarover.